Ζούμε, κινούμαστε, συνδεόμαστε με άλλους ανθρώπους. Είμαστε – είσαι – ένα

Είμαστε «μαζί» ή απέναντι; Τον αγαπώ ή τον σπαταλώ; Τον τιμώ ή τον κυνηγώ; Του δίνω την αξία που του πρέπει ή νομίζω ότι θα τον έχω για πάντα.

Για πολλά χρόνια, η μόδα παρουσιαζόταν μέσα από κανόνες: «τι πρέπει» και

Ανοίγω τα μάτια μου, είναι κιόλας 7:00. Πώς πέρασε τόσο γρήγορα και αυτή η νύχτα!

Είμαστε «μαζί» ή απέναντι; Τον αγαπώ ή τον σπαταλώ; Τον τιμώ ή τον κυνηγώ; Του δίνω την αξία που του πρέπει ή νομίζω ότι θα τον έχω για πάντα.

Ο φόβος της Ευτυχίας και η χαρά της Δυστυχίας.

Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης. Εικόνες πολέμου, κοινωνικής αδικίας, φυσικών καταστροφών και ανθρώπινου πόνου περνούν καθημερινά μπροστά από τα μάτια μας με την ταχύτητα ενός «scroll». Κι όμως, όσο περισσότερα βλέπουμε, τόσο λιγότερο φαίνεται να νιώθουμε. Η απάθεια έχει γίνει το σιωπηλό χαρακτηριστικό της σύγχρονης κοινωνίας.

Ζούμε, κινούμαστε, συνδεόμαστε με άλλους ανθρώπους. Είμαστε – είσαι – ένα

Για πολλά χρόνια, η μόδα παρουσιαζόταν μέσα από κανόνες: «τι πρέπει» και

Το σπίτι δεν είναι απλώς ένας χώρος διαμονής, είναι το καταφύγιό μας, ο τόπος όπου ξεκουραζόμαστε, δημιουργούμε και εκφράζουμε τον εαυτό μας. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, το σπίτι συνδέεται με συναισθήματα ασφάλειας, ζεστασιάς και οικειότητα

Ανοίγω τα μάτια μου, είναι κιόλας 7:00. Πώς πέρασε τόσο γρήγορα και αυτή η νύχτα!

…κι αν σου χάριζαν μια δεύτερη ευκαιρία;

Ίσως να σου συμβαίνει κάθε βράδυ ή και σε διάσπαρτες χρονικές στιγμές μέσα στην ημέρα, ή και πιο συχνά ακόμα, που γυρνάς και σε κοιτάς, που αναλογίζεσαι τις λέξεις, τις πράξεις σου. Σκέφτεσαι τις εμπειρίες και τα βιώματά σου, τις φουρτούνες από τις οποίες έχεις περάσει και σε αντικρίζεις με μπαλώματα.

Η Άνοιξη είναι η ιδανική εποχή για αποδράσεις: οι πόλεις γεμίζουν χρώματα, η φύση ανθίζει και οι θερμοκρασίες είναι τέλειες για εξερεύνηση. Μαδρίτη, Παρίσι, Άμστερνταμ, Πράγα, αυτοί οι τέσσερις προορισμοί είναι ό,τι πρέπει για ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες, αρώματα και ανοιξιάτικη διάθεση. Ετοιμάστε βαλίτσες! Φεύγουμε!

Υπάρχουν στιγμές που ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου μετά από μια δύσκολη μέρα και πριν προλάβεις να πεις οτιδήποτε, μια μικρή ουρά κουνιέται με ενθουσιασμό ή ένα ζεστό γουργούρισμα γεμίζει το δωμάτιο. Εκείνη τη στιγμή θυμάσαι κάτι πολύ απλό αλλά βαθιά αληθινό: κάποιος σε περίμενε. Κάποιος σε αγαπά χωρίς όρους.

«Η ιαπωνική τέχνη του να επισκευάζεις χωρίς να κρύβεις τις ρωγμές» (ελεύθερη απόδοση)